Omgang / verdeling zorg- en opvoedingstaken

Ouders en kinderen hebben recht op omgang met elkaar. In het geval van een gezaghebbende ouder wordt overigens niet gesproken over omgang, maar over verdeling van de zorg- en opvoedingstaken. In het geval van een niet gezaghebbende ouder danwel een derde die in persoonlijke betrekking tot het kind staat (zoals biologische ouder, grootouder, stiefouder, pleegouder of voogd) wordt wel gesproken over omgang. De niet gezaghebbende ouder heeft niet alleen het recht, maar ook de plicht tot omgang. De gezaghebbende ouder heeft de plicht om de ontwikkeling van de band tussen het kind en de andere ouder te bevorderen.
Het verdient de voorkeur dat de ouders in onderling overleg tot een omgangsregeling komen. Lukt dit niet, dan kan via een advocaat een verzoek tot het vaststellen van een omgangsregeling danwel zorgregeling worden ingediend bij de rechter. Indien er al een omgangsregeling bestaat, kan via een advocaat een verzoek tot wijziging van de omgangsregeling worden ingediend. Slechts in uitzonderlijke gevallen kan de rechter het recht op omgang (tijdelijk) ontzeggen.

Indien nodig kan aan de rechter worden verzocht om dwangmiddelen op te leggen teneinde omgang af te dwingen (bijvoorbeeld een dwangsom of inschakeling van de politie).

Co-ouderschap is een vorm van zorgverdeling waarbij ouders evenveel voor de kinderen zorgen. Het kan dan gaan om een zogenaamde “week op week af regeling” danwel een verdeling van de dagen van de week. De kinderen hebben dan hun feitelijke gewone verblijfplaats bij beide ouders. Co-ouderschap vereist een buitengewoon goede communicatie tussen beide partijen.

In de wet is bepaald dat een kind het recht heeft op gelijkwaardig ouderschap na scheiding. Dit wil niet zeggen dat co-ouderschap het uitgangspunt is. Met gelijkwaardig ouderschap wordt bedoeld dat het kind recht heeft op gelijkwaardige verzorging en opvoeding door beide ouders en niet per definitie op evenveel verzorging en opvoeding door beide ouders.